Η Πολιτική Άνοιξη δεν απορρίπτει απλώς τα φθαρμένα στερεότυπα - κυρίως προτείνει. Και προτείνει κάτι απολύτως αυτονόητο για οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο δημοκρατικό έθνος, αλλά και απολύτως ανατρεπτικό για τη σημερινή Ελλάδα του παλαιοκομματισμού, των διαπλοκών και των αδιεξόδων.

Προτείνει ως λύση σε όλα τα προβλήματα του τόπου την ανταγωνιστικότητα παντού:

• Ανταγωνιστικότητα παραγωγική στην οικονομία και στο διεθνές εμπόριο.
• Ανταγωνιστικότητα ισχύος στις διεθνείς σχέσεις.
• Και ανταγωνιστικότητα πνευματικών προτύπων στον Πολιτισμό.

Και το σύνθημα «ανταγωνιστικότητα παντού» είναι ιδιαίτερα επίκαιρο σε μιαν Ελλάδα που πάσχει από συρρίκνωση, ή από απειλούμενη συρρίκνωση, παντού: Συρρίκνωση οικονομική, δημογραφική, παραγωγής, εξαγωγών και ευημερίας. Συρρίκνωση ισχύος και απειλούμενη συρρίκνωση εθνικού χώρου. Συρρίκνωση παιδείας, γλώσσας, πολιτισμού...

Στην Ελλάδα της Συρρίκνωσης η πρόταση της Ανταγωνιστικότητας παντού είναι μοναδική διέξοδος επιβίωσης προκοπής και ελπίδας.

Αλλά η «ανταγωνιστικότητα παντού» δεν είναι μόνο σύνθημα: Όλες οι προτάσεις της Άνοιξης μέχρι σήμερα ήταν κατ’ εξοχήν προτάσεις ανταγωνιστικότητας
Κι όλες δικαιώθηκαν μέχρι σήμερα.

• Όταν προτείναμε την «επιθετική διολίσθηση» της δραχμής, υποστηρίξαμε ότι μόνον έτσι θα προστατευόταν η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
  Μας αντέτειναν ότι θα ανέβαινε ο πληθωρισμός.
  Τους απαντήσαμε ότι, αν δεν κάνουν την επιθετική διολίσθηση, δεν θα αποφύγουν τελικά την υποτίμηση και την αύξηση των τιμών, αλλά θα έχουν χάσει στο μεταξύ πολύ έδαφος ανταγωνιστικότητας. Αυτό ακριβώς έγινε τελικά...

• Όταν προτείναμε την «πολιτική ισχύος» στις διεθνείς σχέσεις, υποστηρίξαμε ότι μόνον έτσι θα «κερδίζαμε πόντους» διεθνούς εκτίμησης και θα «λογικεύαμε» τους αντιπάλους μας, ώστε τελικά να κερδίσουμε τα περισσότερα με τις λιγότερες παραχωρήσεις.
  Μας απάντησαν ότι μόνον με μια λογική «συνδιαλλαγής» θα κερδίσουμε τη διεθνή υποστήριξη.
  Τους απαντήσαμε ότι μια λογική συνδιαλλαγής που οδηγεί στην υποχωρητικότητα δεν «κατευνάζει» τους αντιπάλους μας, τους αποθρασύνει, δεν οδηγεί σε διεθνείς πιέσεις σε βάρος των αντιπάλων μας, αλλά σε νέες πιέσεις σε βάρος μας, για νέες υποχωρήσεις εκ μέρους μας...
  Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Με αποτέλεσμα να μην έχει η Ελλάδα σήμερα οποιαδήποτε εξωτερική πολιτική - να διακατέχεται η ηγεσία της από έναν πανικόβλητο υποχωρητισμό και να χάνουμε έδαφος σε όλα τα μέτωπα.

Πολλοί ρωτούν τέλος: Τι ωφελεί να έχετε δίκιο, αν δεν μπορείτε να το βρείτε;

Τους απαντούμε ότι τίποτε δεν είναι αιώνιο. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ένα ετοιμόρροπο καθεστώς διαπλοκής και αδιεξόδων. Πόσο ετοιμόρροπο; Σκεφτείτε μόνον πόσοι αμφισβητούσαν την Πολιτική πριν δέκα χρόνια, πριν πέντε χρόνια, και πόσοι σήμερα. Σκεφτείτε ακόμα, πόσοι θεωρούσαν τους πολιτικούς αναξιόπιστους πριν δέκα χρόνια, πριν πέντε χρόνια και πόσοι σήμερα. Σκεφτείτε τέλος, ποια ήταν η σχέση της οργανωμένης βάσης με τα κόμματα εξουσίας πριν δέκα χρόνια, πριν πέντε χρόνια και ποια είναι σήμερα. Σε κάθε ένα από τα ερωτήματα αυτά η τάση της απογοήτευσης, της εγκατάλειψης είναι σαφής. Και μη αναστρέψιμη...

Τα τελευταία χρόνια έφυγαν από τη ζωή όλες οι μεγάλες φυσιογνωμίες της Μεταπολιτευτικής περιόδου. Ενώ στρατιές στελεχών και οπαδών εγκαταλείπουν τα μεγάλα κόμματα εξουσίας...

Η ζωή, όμως, δεν ανέχεται τα κενά. Ούτε η Πολιτική. Αργά η γρήγορα το πολιτικό σκηνικό θα αλλάξει δραστικά. Και σε αυτή την αλλαγή δεν θα έχουν ρόλο οι φθαρμένες ιδέες και τα φθαρμένα πρόσωπα. Η παρουσία και οι ιδέες της «Άνοιξης» αυτή τη μεγάλη αλλαγή προετοιμάζουν και επισπεύδουν...

Όποιοι είναι ικανοποιημένοι με τη σημερινή κατάσταση, ασφαλώς δεν έχουν τίποτε να προσδοκούν από την «Άνοιξη». Αλλά όσοι απογοητεύονται όλο και περισσότερο, αναγνωρίζουν πλέον το ρόλο της...

• Η «Πολιτική Άνοιξη» είναι κόμμα της Ρήξης και συγκρούεται με τις δυνάμεις του συμβιβασμού.
• Είναι κόμμα της Υπέρβασης και συγκρούεται με χρεοκοπημένες ιδεολογίες.
• Είναι κόμμα της Ανταγωνιστικότητας και συγκρούεται με τις δυνάμεις εκείνες που έχουν αναγάγει σε... «αρετή» την αδυναμία, την αποτελμάτωση, τη μοιρολατρεία, τη λογική της «Ψωρο-Κώσταινας», τη ψυχολογία του «ηττημένου» και τη νοοτροπία του «παρακατιανού».
• Είναι κόμμα του Ευρωπαϊκού σήμερα και του Αύριο, και συγκρούεται με όσους μετατρέπουν την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, από ένα υψηλό ιδανικό για όλους της λαούς της Ευρώπης, σε ένα εφιαλτικό «τούνελ», δίχως φως στην άκρη του.
• Είναι κόμμα της Πατρίδας και συγκρούεται με όσους προωθούν την υποχωρητικότητα άνευ όρων, άνευ ορίων και άνευ ανταλλαγμάτων, σε όλα τα μέτωπα κι έναντι όλων των αντιπάλων.
• Είναι κόμμα της Ελπίδας και συγκρούεται με όλους όσους εμφανίζουν την απελπισία ως «μoνόδρομο» σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής: Τη λιτότητα ως μονόδρομο στα Οικονομικά. Τη συνθηκολόγηση ως μονόδρομο στα εθνικά. Τον ευτελισμό των αξιών ως μονόδρομο στην Παιδεία και τον Πολιτισμό. Τη λογική της «λούφας και της παραλλαγής» ως μονόδρομο κοινωνικής επιβίωσης. Η «Πολιτική Άνοιξη» καταγγέλλει όλους αυτούς τους πολυδιαφημιζόμενους «μονοδρόμους», ως αδιέξοδα χειρότερα από τα προβλήματα που φιλοδοξούν να λύσουν...
• Είναι κόμμα των Νέων και συγκρούεται με όλους όσους κρατούν τη Νεολαία μας όμηρο της έκπτωσης αξιών και της απελπισίας.

Η «Πολιτική Άνοιξη» είναι ένα ιστορικό στοίχημα.

Όταν κερδιθεί, θα κερδίσει η Ελλάδα, η Δημοκρατία, τα ιδανικά της Ελευθερίας, της Αξιοπρέπειας και της Δικαιοσύνης - θα κερδίσει η Ελπίδα.

Αν χαθεί, θα χαθεί μόνο προσωρινά...